Historia Klubu

Wiodącym klubem sportowym w regionie, a jednocześnie jednym z najstarszych na Dolnym Śląsku, jest Zagłębie Lubin. Historia klubu z Lubina sięga zakończenia drugiej wojny światowej. W grupie repatriantów, którzy przybyli na Ziemie Zachodnie a tym samym do Lubina, znaleźli się zarówno przedwojenni działacze jak i piłkarze. Prawie natychmiast zaczęto zawiązywać kluby i drużyny. Świeżo upieczeni lubinianie byli pionierami polskiej piłki nożnej na Dolnym Śląsku. Część młodych, powojennych mieszkańców Lubina była zrzeszona głównie w Organizacji Młodzieży Towarzystwa Uniwersytetów Robotniczych. Garstka zapaleńców, niedługo po wyzwoleniu założyła pierwsze w Lubinie ognisko sportowe. Zorganizowane w sierpniu 1945 r. koło OMTUR utworzyło sekcję piłki nożnej. Baza sportowo treningowa praktycznie nie istniała. Działania wojenne zniszczyły około 90% miasta, nie zachowały się żadne obiekty sportowe. Drużyna trenowała na własnoręcznie zbudowanym boisku przy ulicy Kościuszki (obecnie restauracja Lutnia). Pierwsze mecze rozgrywano już jesienią 1945 roku, między innymi z drużyną wojsk radzieckich stacjonujących w Lubinie. Niemal natychmiast drużyna uzyskała sporą grupę sympatyków, na mecze przychodziło prawie całe miasto.

W marcu 1946 roku na fundamencie OMTUR powstał w Lubinie Klub Sportowy "Zawisza", pod tą nazwą zaczęła się tworzyć historia sportu w mieście. Stanisław Śliwonik (pierwszy prezes klubu) wspólnie z Emilem Czyżewskim, Stanisławem Mastalskim, Stanisławem Cebulą i Józefem Bodzionym powołali do życia zarząd klubu. Drużynę futbolową tworzyli wówczas zawodnicy silnych przedwojennych ośrodków piłkarskich, chociażby Emil Czyżewski (Pogoń Lwów), Tadeusz Rela ("Tarnovia" Tarnów), Stanisław Leśniewski, który wcześniej występował w klubach Śląskich, czy świetny napastnik Dynama Kijów Stanisław Dąbrowski, którzy wraz z rodzinami, osiedlili się na Ziemiach Odzyskanych.

Po utworzeniu Autonomicznego Podokręgu Piłki Nożnej we Wrocławiu wprowadzono rejestrację piłkarzy i klubów, zaczęto rozmyślać nad zorganizowaniem regularnych rozgrywek i w kwietniu 1946 r. Wydział Gier i Dyscypliny dokonał podziału zgłoszonych drużyn do rozgrywek o wejście do kl. "A". Zespoły te tworzyły historyczną awangardę dolnośląskiego futbolu. Drużyny podzielono na 4 grupy, w których znalazły się:

Grupa I: IKS Wrocław, Polonia Świdnica, ZZK Żarów, Julia Biały Kamień, ZZK Żagań, Semafor Brochów, OMTUR Bolesławiec, Len Wałbrzych, Victoria Węglewo, Huta Karol Wałbrzych, OMTUR Jelenia Góra, Międzyszkolny KS Wrocław.

Grupa II: KKS Odra Wrocław, Zryw Jelenia Góra, AKS Strzegom, OMTUR Kamienna Góra, AZS Wrocław, ZZK Świdnica, OMTUR Ziębice, Cukrownik Pszenno, Lustrzanka Wałbrzych, OMTUR Lubań, OMTUR Wałbrzych.

Grupa III: Burza Wrocław, OMTUR Strzelin, Wisła Kamienna Góra, CPN Gaz Wrocław, Naprzód Sobótka, VIS Wrocław, KS Oława, Las Syców, Barycz Milicz, Pogoń Brzeg, KS Trzebnica.

Grupa IV: Milicyjny KS Wrocław, Pafawag, Sława Śląska, OMTUR Lubin, Milicyjny KS Zgorzelec, OMTUR Złotoryja, OMTUR Chojnów, Promień Żary.

W maju 1946 r. odbyły się pierwsze rozgrywki o mistrzostwo Dolnego Śląska. Drużyna ze względów organizacyjnych przystąpiła do rozgrywek jeszcze pod patronatem OMTUR. Ze swoim potencjałem piłkarskim, Zawisza Lubin szybko stał się czołowym klubem Dolnego Śląska, wygrywając mecze z najlepszymi drużynami tego regionu. W roku 1947 rozgrywki klasy "A" przeprowadzano w dwóch grupach - wrocławskiej i wałbrzyskiej. W tym też roku PZPN zaczął reaktywować I ligę państwową. Niezależnie od klasy "A" rozegrano turniej eliminacyjny w celu wyłonienia najlepszej drużyny okręgu, mającej prawo walki o miejsce w reaktywowanej przez PZPN lidze państwowej. Zwyciężyła Polonia Świdnica. Mimo to lubińsy kibice mieli powody do radości, dużym sukcesem dla lubinian było zdobycie Pucharu Dolnego Śląska w 1947 roku oraz zdobycie pucharu MO w rozgrywkach we Wrocławiu. W tym samym roku rozegrano w Lubinie mecz towarzyski z reprezentacją Północnej Grupy Wojsk Armii Radzieckiej. Na meczu był Marszałek Polski Konstanty Rokossowski. Lubinianie wygrali (1:0) a bramkę strzelił Włodarczyk.

Na kartach historii na stałe zapisał się pierwszy prezes Stanisław Śliwonik, który niestrudzenie zabiegał o stworzenie w Lubinie mocnego klubu. Droga do grona najlepszych w Polsce była wtedy jeszcze bardzo daleka, ponieważ w przeciwieństwie do dużych ośrodków, w Lubinie nie było żadnego znaczącego przemysłu, który mógłby wesprzeć finansowo klub. Koniec "złotego okresu" klubu i nastanie lat posuchy było tylko kwestią czasu. Zespół z Lubina rozpoczął swój marsz po szczeblach rozgrywek od występów w klasie powiatowej. Z inspiracji władz w 1949 r. klub piłkarski zmienił nazwę na KS "Gwardia", a od 1951 r. na KS "Spójnia", by w 1953 r. powrócić do pierwotnej nazwy "Zawisza". Piłkarzy wspierała wówczas finansowo Dolnośląska Fabryka Instrumentów Lutniczych. Prawdziwie dynamiczny rozwój w Lubińskim sporcie rozpoczął się w 1960 r. z chwilą odkrycia złóż miedzi i budową kombinatu. Prezesem klubu, którego nazwę znów zmieniono na "Górnik" - został prezes PBKRM Włodzimierz Grodzicki. Poza piłką nożną stopniowo tworzono sekcje: siatkówki, koszykówki mężczyzn, bokserską, piłki ręcznej, lekkoatletyczną, podnoszenia ciężarów i tenisa stołowego. W tym okresie nastąpił wzrost zainteresowania sportem w Lubinie, a co za tym idzie znaczące wyniki sportowe. Kolejnymi prezesami klubu byli Zbigniew Pochciał i Alfred Wołczyński. Przełomowy w historii klubu był rok 1966, kiedy to utworzono Międzyzakładowy Klub Sportowy "Zagłębie" Lubin, wspierany przez przemysł miedziowy. Dwa lata później drużyna awansowała do klasy okręgowej. W tych latach czołowymi zawodnikami Zagłębia byli Edward Kicior (kpt.), Stanisław Flądro, Paweł Piechaczek, Henryk Szyndziołek, Piotr Czaja, Rudolf Konieczny, Kazimierz Kucharski, Jan Kukuła Henryk Golnik. W latach siedemdziesiątych MKS "Zagłębie" Lubin miało 10 sekcji sportowych: Piłka nożna, siatkówka, koszykówka, tenis stołowy, boks, lekkoatletyka, piłka ręczna, podnoszenie ciężarów, judo, brydż.

Miasto rozwijało się błyskawicznie, Lubin potrzebował wielkiego sportu. W tych latach na stadionie Górniczym w Lubinie jakże często rozlegało się chóralne "sto lat". Zagłębiacy gromili swoich rywali w III lidze, ale fani i działacze czekali na coś więcej. Te wielkie nadzieje miał spełnić słynny trener Alojzy Sitko obejmując Zagłębie w 1974 r. Z ambicjami nie musieli jednak kibice Zagłębia czekać aż do zakończenia rozgrywek. Wcześniej był Puchar Polski i sensacyjne zwycięstwa nad Mistrzem Polski i obrońcą Pucharu Polski Ruchem Chorzów (3:2). Później w 1/8 PP, nikła porażka z vice Mistrzem Polski Górnikiem Zabrze 0:1. Kolejny, spektakularny sukces przyszedł w sezonie 1974/1975. Zagłębiacy awansowali do drugiej ligi, ale jak prawie każdy beniaminek, zapłacili frycowe i już po roku znów znaleźli się w gronie trzecioligowców.

Drużyna Zagłębia Lubin podczas pobytu we Francji we wrześniu 1976 roku rozegrała towarzyski mecz z AS Nancy Lorraine, drużyną grającą na najwyższym europejskim poziomie, naszpikowaną takimi gwiazdami jak: Carlos Curbelo, Philippe Jeannol, Oliver Rouyer, Paco Rubio, czy wtedy jeszcze mniej znany polskim kibicom Michel Platini. Zagłębie przegrało tę konfrontację 3:2, ale niewiele brakowało do sprawienia niespodzianki i wywiezienia z Francji remisu.

W 1977 r. opiekę nad pierwszym zespołem powierzono Eugeniuszowi Mycakowi. Znów awans, występy w sezonie 1978/1979 w drugiej lidze i spadek. W tym samym czasie Zagłębie dzielnie walczyło w rozgrywkach o Puchar Polski, odprawiając z kwitkiem takie drużyny jak: GKS Katowice, Legia Warszawa, Górnik Zabrze; ulegając dopiero w półfinale Wiśle Kraków.

W 1982 roku lubinianie, prowadzeni przez Stanisława Świerka, awansowali znów do grona drugoligowców - tym razem jednak na dobre. Wreszcie trzy lata później, pod okiem trenera Eugeniusza Różańskiego, przyszedł długo oczekiwany awans do ekstraklasy. Wtedy "Zagłębie" było jednym z największych i prężnie rozwijających się klubów w Polsce. W tym samym roku oddano do użytku nowy stadion Górniczego Ośrodka Sportu. To na tym obiekcie piłkarze Zagłębia rozpoczęli swój pierwszy sezon w ekstraklasie (28.07.1985) w meczu z GKS Katowice wygranym przez Zagłębie 1:0, a pierwszą bramkę w I lidze strzelił Eugeniusz Ptak. W sezonie 1985/1986 beniaminek zajął przyzwoite - 12 miejsce. Rok później gra była jeszcze lepsza i było już miejsce 8. Niespodziewanie w następnym sezonie było miejsce 11 i pojawiła się konieczność rozegrania dwóch meczy barażowych z Górnikiem Wałbrzych o pozostanie w gronie najlepszych. Minimalnie lepszy okazał się Górnik (1-2, 2-2) i znów piłkarze z Lubina znaleźli się wśród drugoligowców. Kwarantanna trwała tylko rok. Co więcej, zespół trenowany przez Stanisława Świerka doskonale zaprezentował się w sezonie 1989/1990. Zagłębie wywalczyło wicemistrzostwo Polski i uzyskało prawo do gry w Pucharze UEFA. Los wyznaczył na pierwszego przeciwnika bardzo mocną drużynę, reprezentanta ligi włoskiej, siedmiokrotnego mistrza Włoch i dwukrotnego zdobywcę Pucharu Włoch - Bologna F.C. Niestety, "Miedziowi" dwukrotnie przegrali (0:1). Następny rok był - jak dotąd najlepszy. Lubinianie, tym razem pod wodzą trenera Mariana Putyry, zdobyli Mistrzostwo Polski. Zagłębie wystąpiło w Pucharze Mistrzów Klubowych. W tej edycji pucharowych bojów los przydzielił miedziowej drużynie znów trudnego, klasowego rywala, czterokrotnego mistrza Danii, półfinalistę pucharu UEFA z poprzedniego sezonu - Broendby IF Kopenhaga. Niestety, po porażce w Kopenhadze (3:0), w rewanżu, Zagłębiacy nie zdołali przechylić szali zwycięstwa na swoją stronę, mimo wygranego meczu w Lubinie (2:1). W tych tłustych latach dla lubińskiej piłki po "Złote Buty" dwukrotnie sięgali piłkarze Zagłębia w 1990 r. Romuald Kujawa i w 1991 r. Adam Zejer. A klub kibica zdobył puchar "Przeglądu Sportowego" dla najlepszej widowni w sezonie 1990/1991. Kibice lubińskiego klubu słynęli z żywiołowości i oryginalnych sposobów dopingowania.

Jeszcze w 1995 roku drużyna Zagłębia, prowadzona przez trenera Wiesława Wojnę, po wywalczeniu czwartego miejsca w lidze zdołała awansować do pucharu UEFA, do Lubina zawitał słynny AC Milan, a stadion "Górniczego Ośrodka Sportu" mógł wtedy gościć takie sławy światowej piłki jak: Roberto Baggio, Paolo Maldini, Alesandro Costacurta, Roberto Donadoni, Marcel Desailly, Zvonimir Boban, czy wreszcie słynny trener Fabio Capello. W sezonie 1995/1996 drużynę Zagłębia prowadzi, bez większych sukcesów, Andrzej Strejlau. Zaś w 1998 r. trenerem zostaje Andrzej Szarmach. Jeszcze w tym samym roku dochodzi do zmiany na tym stanowisku, słynnego "Diabła" zastępuje Mirosław Jabłoński. Już w sezonie 1999/2000 widać efekty pracy popularnego "Jabłuszka". Zagłębie zajmuje piąte miejsce w lidze, powtarza ten sam wynik w sezonie 2000/2001, przy czym dochodzi jednocześnie do półfinału Pucharu Polski i finału Pucharu Ligi. W sezonach (1990/91, 1996/97, 2000/01, 2001/02, 2002/03), "Zagłębie" ze zmiennym szczęściem walczyło w Pucharze Intertoto, rozgrywając 20 spotkań, siedem razy odniosło zwycięstwo, pięć razy remisowało i osiem razy zostało pokonane. Niestety potem było już tylko gorzej. Po sezonie 2002/2003 "Zagłębie" po 13 latach nieprzerwanej gry w ekstraklasie (takim bilansem w polskiej lidze może się poszczycić tylko warszawska Legia i Górnik Zabrze) opuszcza szeregi pierwszoligowców. I znów drugoligowa kwarantanna trwała tylko rok, w sezonie 2004/2005 piłkarze Zagłębia, pod wodzą Drażena Beska, wybiegli ponownie na stadiony ekstraklasy.

Zagłębie to nie tylko piłka nożna.

Okres transformacji lat dziewięćdziesiątych spowodował w Zagłębiu zmiany organizacyjne i programowe. Lubiński sport przeżywał kryzys. Klub zaczął się sam finansować. Zyski przynosiły giełda samochodowa i bazar. Pieniądze wpływały także z Rady Miasta i od mniejszych sponsorów. Pierwszą zlikwidowaną w 1991 r. sekcją była I - ligowa drużyna bokserska. W 1992 r. zlikwidowano także sekcje: tenisa stołowego kobiet, lekkoatletyczną, szachów i brydża oraz ograniczono działalność pozostałych sekcji sportowych. Pod koniec 1992 r. istniały sekcje: piłki nożnej, piłki ręcznej (kobiet i mężczyzn), tenisa stołowego i tenisa ziemnego (mężczyzn). Obecnie Zagłębie posiada sekcje: piłki nożnej i piłki ręcznej (kobiet i mężczyzn). Wszystko zaczęło się od sekcji piłki nożnej, ale ogromne zainteresowanie sportem w Lubinie zmusiło działaczy do stworzenia klubu wielosekcyjnego. W sumie w klubie powstało 15 sekcji. W najlepszych czasach swojej historii większość sekcji występowało w swoich najwyższych klasach rozgrywkowych - 7 w pierwszej lidze, 2 w drugiej lidze.

Lubińską siatkówkę jeszcze w barwach "Zawiszy" w latach 1960 - 1962 reprezentował Stanisław Gościniak, późniejszy zawodnik I ligowej "Resovii" Rzeszów. Z tym klubem zdobył cztery tytuły Mistrza Polski, jeden wicemistrza i jeden brązowy medal. Członek kadry narodowej siatkarzy. Uczestnik "Pucharu Świata" w Łodzi 1965 r., brązowy medalista Mistrzostw Europy w Turcji 1967 r., olimpijczyk z Meksyku 1968 r., Monachium 1972 r., uczestnik Mistrzostw Świata w Bułgarii 1970 r., złoty medalista i najlepszy siatkarz Mistrzostw Świata z Meksyku 1974 r., w latach 1986-87 trener męskiej reprezentacji Polski. W 2003 roku powraca na stanowisko trenera reprezentacji narodowej.

Na drugoligowych pomostach nieźle spisywała się sekcja podnoszenia ciężarów. To jedna z najstarszych dyscyplin uprawianych w Zagłębiu, jej początki sięgają lat 60 - tych. Sukcesem dużej miary był udział trzech zawodników Zagłębia w Międzynarodowym Turnieju o Błękitną Wstęgę Bałtyku w 1972 r. W turnieju tym Ryszard Baury w wadze lekkociężkiej zajął drugie miejsce za Bułgarem Rustowem - Mistrzem Olimpijskim a Leszek Czerwiński był trzeci, natomiast w wadze lekkiej tuż za podium uplasował się Stanisław Jankowski. Również praca z młodzieżą przynosiła sukcesy, Jan Pospieszyl zdobył złoty medal na Dolnośląskiej Spartakiadzie Młodzieży w 1972 r.

Złotymi zgłoskami w historii klubu zapisała się sekcja bokserska. Sekcja została założona w 1968 roku. Jej pierwszym trenerem był Tadeusz Herman. Przełomowym momentem było zaangażowanie w roli szkoleniowca znakomitego niegdyś pięściarza, mistrza olimpijskiego z Rzymu (1960 r.), Mistrza Europy (1957 r. - Praga) i dwukrotnego Mistrza Polski - Kazimierza Paździora. Pierwszym pięściarzem, który rozsławił Lubiński Boks był Wiesław Niemkiewicz dwukrotny Mistrz Polski (1976 r. - kategoria lekkośrednia) i (1978 - kategoria średnia) wicemistrz Polski (1979 - kategoria lekkośrednia), gdzie w finale przegrał z mistrzem olimpijskim Jerzym Rybickim. Ponadto dwukrotny uczestnik Mistrzostw Europy, w Halle (1977 r.), gdzie przegrał z Slobodanem Kaczarem późniejszym mistrzem olimpijskim, i w Kolonii (1979 r.). Sukcesy przyniosły Niemkiewiczowi występy w reprezentacji kraju i starty w turniejach międzynarodowych. W 1976 r. wygrał w Pucharze Akropolu w Atenach i "Złotą Łódkę", w 1977 r. zwyciężał w "Laurze Wrocławia" i znowu w "Złotej Łódce", gdzie uznano go za najlepszego boksera, zaś w 1978 r. triumfował w turnieju im. Feliksa Stamma. Startował w 9 oficjalnych meczach pierwszej reprezentacji narodowej, wygrał 7 walk, dwukrotnie został pokonany. W innych nieoficjalnych meczach w 1975 r. wygrał ze Strassburgiem (NRD), w 1977 r. z Modicue i Parkerem (USA), w 1979 r. z Oswaldem (USA) - wszystkie walki wygrane przed czasem. Wymienione wyżej sukcesy wprowadziły Niemkiewicza na listy najlepszych pięściarzy Europy. Po dwudziestu latach działalności, sekcja bokserska Zagłębia Lubin doczekała się olimpijskiego medalisty. Podczas igrzysk w Seulu (1988) został nim Janusz Zarankiewicz w wadze supercięzkiej. Na olimpijskim ringu Janusz pokonał Harolda Arrajo z Puerto Rico, a w ćwierćfinałach wygrał z Andreasem Schniedersem z RFN. Niestety to ciężko wywalczone zwycięstwo, zostało okupione kontuzją i popularny "Zaran" nie stanął do walki z Lennoxem Lewisem. Szkoda, bo może nie skończyłoby się na brązie. Poprzednio wywalczył już brązowy medal w Mistrzostwach Europy w Budapeszcie (1985 r.). Uczestnik Mistrzostw Europy w Turynie (1987 r.), Atenach (1989 r.). Był 5 - krotnym mistrzem Polski w latach 1981, 1982, 1986, 1987, 1989, wicemistrzem w 1985 r., uczestnikiem Mistrzostw Świata, zwycięzcą wielu turniejów międzynarodowych. Ponadto sekcja mogła się poszczycić wieloma indywidualnymi Mistrzami Polski: Wojciech Misiak (1987, 1988 i 1989, wicemistrz 1986), Włodzimierz Zgierski (1989, wicemistrz 1987), Rafał Rudzik (1987, 1989), brązowy medalista mistrzostw Europy w Atenach (1987). Zagłębie wychowało wielu reprezentantów Polski a jego pięściarze zdobywali najwyższe laury w turniejach w Polsce jak i na całym świecie. W tamtych czasach sekcja bokserska zajmowała znaczącą rolę w skali kraju.

Następną sekcją która przynosiła chlubę Zagłębiu jest także nie istniejąca już sekcja tenisa stołowego. Awans do I ligi miał miejsce w 1972 roku. Największe sukcesy indywidualne odniosła Dorota Djaczyńska, która w grze podwójnej zdobyła dwukrotnie mistrzostwo Polski: w 1986 r. z Katarzyną Calińską i 1988 r. z Jadwigą Szymanelis. Natomiast w roku 1989 była wicemistrzynią w grze podwójnej wraz z Anną Januszyk (AZS AWF Gdańsk). Ponadto wywalczyła w 1987 r. wicemistrzostwo Polski w grze mieszanej z Robertem Manichem (AZS Gliwice). W sezonie 1987/1988 była sklasyfikowana na drugim miejscu na liście rankingowej PZTS za Katarzyną Celińską - Tomaszewską. Mistrzynią Polski była również Alicja Lasocka - Skrzypicka. Najbardziej znanym pingpongistą Zagłębia był wielokrotny reprezentant Polski - Jerzy Florczak. Lubin był również gospodarzem meczu Superligi tenisa stołowego Polska - RFN (1989 r.) oraz międzypaństwowego meczu Polska - Chiny w (1984 r.).

Również tenis ziemny w Lubinie był prężnie rozwijającą się sekcją. Po awansie do pierwszej ligi w 1988 r. Mistrzem Polski juniorów był Artur Szostaczko, a medalistami MP juniorów: Izabela Bukowska, Adam Skrzypczak i Robert Gołębiowski. Niestety również i ta sekcja już nie istnieje.

W Zagłębiu istniała również silna sekcja łyżwiarstwa szybkiego, na czele z Lilianną Morawiec - olimpijką z Sarajewa (1984), uczestniczką Mistrzostw Europy w Medeo (1984), Groningen (1985), Geithus (1986), uczestniczką Mistrzostw Świata w Sarajewie (1985) i Mistrzostw Świata w sprincie w Heerenween (1985), medalistką Mistrzostw Polski.

Wiele sukcesów odnosili również lubińscy lekkoatleci głównie za sprawą silnej grupy maratończyków z Mistrzem Polski Tadeuszem Ławickim na czele, ale nie można tu zapomnieć o takich nazwiskach jak: Kazimierz Pawlik, Ludwik Hapel czy Danuta Cały, wielokrotni reprezentanci kraju i medaliści Mistrzostw Polski. Barw Zagłębia bronił również Grzegorz Cybulski, brązowy medalista halowych Mistrzostw Europy w Rotterdamie 1974, olimpijczyk z Monachium 1972 i Montrealu 1976, Mistrz Polski w hali w skoku w dal 1977, jego rekord Polski (8.01 m) został wyrównany dopiero 27 lat później. Osobą, z którą silnie związany jest rozwój lubińskiej lekkoatletyki jest Bogusław Kuszczak, człowiek pasjonat, bezgranicznie oddany królowej sportu, nadal aktywny działacz i trener.

Piłka ręczna w Lubinie to dyscyplina, która nadal święci sukcesy. Jej początki sięgają 1967 r. Wtedy to, przy Zespole Szkół nr 1 powstała drużyna o nazwie "Górnik" Lubin. Pierwszym trenerem został Szymon Kanigowski. Pod koniec lat 60-tych "Górnika" przejął MKS "Zagłębie" Lubin, na szkoleniowca zespołu wybrano Jana Grabowego. Drużyna pięła się po szczeblach rozgrywek ligowych. W sezonie 1974/75 wywalczono awans do ligi wojewódzkiej. Sezon 1979/80 był bez wątpienia przełomowym dla lubińskiego szczypiorniaka. Wtedy to piłkarze ręczni oraz kibice świętowali awans do II ligi. Awans do I ligi szczypiorniści z Lubina, wywalczyli w sezonie 1990/1991. Pierwszym spektakularnym osiągnięciem w sekcji męskiej było wywalczenie przez podopiecznych Andrzeja Jerzaka i Jerzego Szafrańca Pucharu Polski w 1993 r., zaś największym sukcesem klubu, jest zdobycie wicemistrzostwa Polski w 2005 roku, pod wodzą trenera Zenona Łakomego. Zagłębie wiele razy stawiane było w gronie faworytów do zdobycia medalu, ostatecznie jego zawodnicy musieli zadowolić się miejscem poza podium. Najbliżej sukcesu było w sezonach 1994/1995, 1998/1999, 2001/2002, 2003/2004 kiedy to lubinianie zajmowali czwartą lokatę. Ponadto sekcja wychowała i posiada wielu reprezentantów kraju. Przez wiele lat występów zespołu w krajowej czołówce barw Zagłębia broniło lub nadal broni wielu znakomitych szczypiornistów, m.in.: Paweł Orzłowski, Piotr Będzikowski, Roman Zaprutko, Witalij Covtun, Michał Kubisztal, Mariusz Jurkiewicz, Tomasz Kozłowski, Szymon Ligarzewski czy Bartłomiej Jaszka i wielu innych. MKS "Zagłębie" Lubin również pochwalić się może świetną pracą z młodzieżą, juniorzy Zagłębia zdobywali medale Mistrzostw Polski, brązowy - 1995/96, Mistrzostwo Polski - 1996/97, Wicemistrzostwo Polski - 2000/01.

Drużyna kobiet to wielokrotny medalista Mistrzostw Polski. Żeńska sekcja piłki ręcznej w Lubinie powstała w 1982 roku, a za jej założycieli uważa się: Franciszka Hawrysza, Jana Pawlaka oraz Henryka Kruglińskiego. Szczególnie ten ostatni przyczynił się do stworzenia podwalin pod późniejsze sukcesy kobiecego szczypiorniaka w Lubinie. Jego zaangażowanie w lubiński sport było tak ogromne, że po jego śmierci, MKS "Zagłębie" Lubin uczciło jego pamięć organizując "Międzynarodowy Memoriał im. Henryka Kruglińskiego". Impreza ta na stałe wpisała się w kalendarz Polskiego Związku Piłki Ręcznej. Postacią, z którą nieodzownie kojarzony jest rozwój lubińskiego szczypiorniaka jest Roman Jezierski, który w klubie spędził 15 lat. Roman Jezierski objął funkcję trenera w 1987 roku. W pierwszym sezonie pracy tego szkoleniowca klub występował w III lidze. Zaznaczyć trzeba, że drużyna przez rozgrywki III ligi przebrnęła bez porażki i w sezonie 1987/1988 wywalczyła awans do wyższej klasy rozgrywkowej. Następny sezon to kolejny awans, tym razem z II do I ligi. Pierwszy sukces drużyny prowadzonej przez Romana Jezierskiego w I lidze nastąpił w 1995 roku, kiedy to szczypiornistki Zagłębia zdobyły srebrny medal Mistrzostw Polski. Rok później przyszła kolej na brązowy krążek. Czołowe lokaty w polskiej lidze sprawiły, iż klub "etatowo" reprezentował nasz kraj na europejskich parkietach. Sezon 1993/1994 to występy w City Cup i odpadnięcie w 1/8 finału z utytułowanym Baekkelagets Oslo (Norwegia) gorszym bilansem bramek zdobytych na wyjeździe. Sezon 1995/1996 to natomiast debiut w EHF Cup i znów porażka w 1/8 finału, tym razem różnicą dwóch bramek w dwumeczu z węgierskim Kisvárdai SE Kisvárda. Największe sukcesy zespołu w europejskich rozgrywkach nastąpiły za kadencji obecnej trener drużyny, pani Bożeny Karkut. W sezonie 2000/2001 Zagłębie zmierzyło się w półfinale EHF Cup z lubelskim Monteksem, zaś rok później w Pucharze Zdobywców Pucharów, w półfinale przegrało także z późniejszym triumfatorem rozgrywek - Ladą Toljatti. Również pod okiem pani trener Bożeny Karkut zawodniczki Zagłębia sięgały po medale MP w sezonie 2000/2001 medal brązowy i w 2001/2002 medal srebrny. W sumie dorobek Zagłębia to: 3 srebrne medale i 2 brązowe. Przez wiele lat występów Zagłębia w krajowej czołówce, w zespole zagrało bądź nadal gra wiele znakomitych szczypiornistek, m.in.: Renata Żukiel, Dagmara Kowalska, Marzena Kot, Agnieszka Pobiedzińska, Barbara Stańczak, Sylwia Pociecha, Laryssa Duchnowa, Tatiana Sztefan, Iwona Szymczyk-Niedośpiał, Natalia Wojtala, Alicja Główczak, Iwona Błaszkowska, Iwona Pabich, Sabina Kubisztal czy Aleksandra Jacek i wiele innych.

Przygotował: hammers


Fotografie pochodzą z Kroniki Klubu i zbiorów prywatnych.